اوريون يكى از بيمارى هاى ويروسى مسرى است كه در ميان كودكان از شيوع بالايى برخوردار است به طورى كه ۸۵ درصد از كودكان كمتر از ۱۵ سال حتماً به آن مبتلا مى شوند. با توجه به شايع بودن اوريون در فصل زمستان، آگاهى يافتن از نحوه بروز و انتشار آن از اهميت ويژه اى برخوردار است. مهمترين و بارز ترين علامت اوريون، تورم غدد پاروتيد (بناگوش) است كه با كسالت، بى اشتهايى، سردرد، درد ماهيچه اى و تب خفيف همراه است. تورم غدد بناگوش فقط در يك طرف صورت اتفاق مى افتد و تا سه روز ادامه دارد و پس از يك هفته به تدريج فروكش مى كند. انتقال اين ويروس از راه تماس مستقيم با قطره هاى آلوده است. بيمارانى كه داراى علايم بالينى هستند از حدود يك هفته قبل تا دو هفته بعد از شروع تورم غدد بناگوشى مى توانند بيمارى را به ديگران منتقل كنند ولى حداكثر انتقال يك تا دو روز قبل از تورم غدد پاروتيد است. حداكثر دوره قابليت سرايت بيمارى از يك تا دو روز قبل از شروع تورم غدد پاروتيد و تا پنج روز بعد از آغاز آن است، در مجموع اين بيمارى بيشتر از ۹ روز بعد از شروع تورم غدد بناگوشى براى ديگران مسرى نيست. ويروس اوريون گاهى ممكن است سبب التهاب بيضه ها شود. اين عارضه معمولاً در پسرهايى ديده مى شود كه بعد از سنين بلوغ به آن دچار شده اند. البته به ندرت هر دو بيضه ملتهب مى شوند و آسيب مى بينند و به همين دليل عقيمى نادر است. در اوريون التهاب بيضه ها به طور معمول ۷ تا ۱۰ روز بعد از تورم غدد بناگوشى ظاهر مى شود. از آنجا كه عقيمى ناشى از اوريون قابل درمان نيست جلوگيرى از انتشار ويروس اوريون كه رعايت بهداشت فردى و عمومى نقش قابل ملاحظه اى در آن ايفا مى كند، بسيار مهم خواهد بود. بيماران مبتلا به اوريون گرچه به طور معمول حداكثر شدت آلودگى خود را پشت سر گذاشته اند ولى تا فروكش كردن تورم غده پاروتيد بهتر است از حضور در اجتماعات خوددارى كنند. به طور كلى در دوره مسرى بودن بيمارى، بايستى بيمار را از ديگران جدا كرده و وسايل آلوده به ترشح هاى دهان و بينى وى را ضدعفونى كرد. كودكان مبتلا به اوريونى كه در سنين مدرسه قرار دارند بايستى به مدت ۱۰ روز از رفتن به مدرسه و رويارويى با همسالان خود اجتناب كنند. با توجه به اينكه درمان اختصاصى براى اوريون وجود ندارد، توجه به علايم بيمارى وى مراجعه زودهنگام به پزشك متخصص بايستى در راس اقدامات كنترل كننده اوريون قرار گيرد.

9بهمن 84- شرق