باور کنيد ، کودکي اش را
اهميت تربيت در دوران کودکي
دوران کودکي در زندگي انسان از اهميتي ويژه برخوردار است. در اين دوران ميتوان بناي يک زندگي سالم و سعادتمندانه را پيريزي کرد و از بروز بسياري از مشکلات در آينده جلوگيري نمود.
بسياري از نابسامانيهاي رواني و اخلاقي انسان ناشي از تربيت نادرست او در دوران کودکي است.
بنابراين، اگر خانواده با اصول و روشهاي صحيح تربيت کودک آشنا باشد و آنها را به کار بندد، در دوره نوجواني با مشکلات کمتري روبرو خواهد شد. از اينجا ميتوان دريافت که آموزش خانواده ها و آشنا ساختن آنها با روش هاي صحيح تربيتي تا چه اندازه در تامين سعادت فردي و اجتماعي افراد جامعه موثر است.
به چه دوراني «کودکي» گفته ميشود؟
معمولاً از آغاز تولّد تا حدود 13-12 سالگي را که تقريباً پايان دوره دبستاني است، دوران کودکي مينامند. اين دوره از دو بخش عمده تشکيل مي شود: دوره قبل از دبستان و دوره دبستاني.
در تعاليم اسلامي نيز مراحل رشد به سه دوره مشخص هفت ساله تقسيم شده است. هفت سال اول را که تقريباً مطابق با دوره قبل از دبستان است، «دوره سيادت» ناميدهاند. هفت سال دوم را «دوره اطاعت» نامگذاري کردهاند و بالاخره هفت سال سوم را «دوره وزارت» نام نهادهاند.
در مرحله ي پيش از دبستان و سال هاي اوليه ي کودکي نبايد با تهديدهاي دائمي او را از دست زدن به اشياء بازداشت زيرا اين گونه بازداشتنهاي مداوم اثرات نامطلوب در کودک برجاي ميگذارد و او جهان را مکاني خطرناک ميپندارد و در آن احساس امنيت نميکند.
دوره قبل از دبستان
کودک پس از تولد خود را با دنيايي ناشناخته روبرو ميبيند. از همان ماههاي اوليه، اشياء پيرامون وي نظر او را جلب ميکنند و کنجکاوي وي را بر ميانگيزند. او ميخواهد با محيط اطراف خود آشنا شود . از اين رو پيوسته به دستکاري اشياء ميپردازد. در اين مرحله نبايد با تهديدهاي دائمي او را از دست زدن به اشياء بازداشت زيرا اين گونه بازداشتنهاي مداوم اثرات نامطلوب در کودک برجاي ميگذارد و او جهان را مکاني خطرناک ميپندارد و در آن احساس امنيت نميکند.
محيط زندگي کودک در سال هاي اول زندگي بايد ساده و خالي از اشياء قيمتي و لوازم خطرناک باشد تا مادر مجبور نشود که کودک را پيوسته از دست زدن به اين يا آن وسيله باز دارد و به او اعلام خطر نمايد.
برخي خانواده ها از همان ابتدا با پرخاش و تنبيه کودک را از کارهاي کودکانه باز ميدارند. بعضي مادران براي وادار ساختن طفل به کنترل ادرار به روشهاي خشونتآميز دست ميزنند و پيوسته کودک را به بهانههاي گوناگون تنبيه ميکنند. تحقيقات نشان داده است کودکاني که در سالهاي اول زندگي دچار اضطراب و تشويق ميشوند يا با تنبيهات فراوان پدر و مادر روبرو مي گردند، در مراحل بعدي ممکن است دچار انواع مشکلات رفتاري شوند. از اين رو:
در سنين اوليه حتي المقدور نبايد از تنبيه استفاده کرد يا در آن زياده روي کرد به ويژه نبايد از تنبيه بدني استفاده کرد.
پدر و مادر عزيز : شما تنها حامياني هستيد که کودکتان بعد از ورود به دنيا دارد و محبت و تعهد شما چيزي است که خداوند متعال به دليل آن نوزاد انسان را با کمترين توانايي نسبت به بقيه ي موجودات خلق کرده است اگر بچه بعضي حيوانات بعد از تولد مي توانند روي پاي خود بايستند ، فرزند شما بعد از ماه ها و با لمس دستان مهربان و پر توان شما هم ياد مي گيرد راه برود و هم حس مي کند شما عزيزان حامي و پشتيبان اوهستيد .پس اين مقامي را که خداوند به شما داده است را با رفتار نادرست خود و کم تحمّلي ، شادترين روز هاي فرزندتان را با خاطرات تلخ همراه نکنيد.
در مقالات بعد به بررسي بقيه ي جنبه هاي کودکي و راه هاي صحيح برخورد با فرزندانمان مي پردازيم.
منبع : کتاب رفتار والدين با فرزندان - با تغيير و تلخيص
تنظيم براي تبيان:داوودي
تبيان-5اسفند87