گفت وگو بين زوجين در شبانه روز تنها ۱۷ دقيقه است كه بيشتر آن نيز صرف گزارش در مورد مسايل و مشكلات مى شود و از تعاملات مهرورزانه خبرى نيست.
غلامرضا عليزاده جامعه شناس در گفت و گو با برنا، با بيان اين مطلب كه رشد شهر نشينى و دغدغه اشتغال همسران در بيرون از خانواده باعث شده است كه كاركرد خانواده به جاى مكانى براى تبادلات مهرورزانه تبديل به خوابگاه شود، ابراز كرد: در لايه هاى متوسط به بالاى خانواده، شاهد كاهش تعاملات بين خانواده ها هستيم. متاسفانه در حال حاضر مدت زمان همصحبتى بين اعضاى خانواده به ۱۷ دقيقه تنزل پيدا كرده است كه اين زمان نيز صرف بيان مسايل و مشكلات روزمره مى شود. وى تصريح كرد: اگر امروز براى اين لايه هاى اجتماعى، كار اساسى انجام ندهيم به زودى با طلاق هاى عاطفى بين خانواده ها مواجه خواهيم شد كه افراد فقط زير يك سقف بدون هيچ مهرى به يكديگر و فقط براى سلامت روانى فرزندانشان همديگر را تحمل مى كنند.
عليزاده با تاكيد اين امر كه به مرور خانواده كاركردهاى خود را از دست مى دهد خاطرنشان كرد: با برنامه ريزى مناسب بايد زمينه هاى انتقال فرهنگى را براى خانواده ايجاد كرد.
اين استاد جامعه شناسى بيان كرد: متاسفانه امروزه بين ارزش هاى دريافتى از سوى والدين و گروه هاى مرجع نوعى تزاحم وجود دارد كه خود باعث شكاف بين نسل ها و دورى والدين و فرزندان مى شود.
عليزاده در ادامه افزود: براى كاهش تاثير مخرب تزاحم بايد در كلان شهرها زمينه هاى ساز و كارهاى علمى و بومى را تقويت كنيم تا بسيارى از آسيب هاى جامعه شناختى خانواده كاهش يابد.
وى با تاكيد بر نقش موثر مادران در خانواده گفت: هيچ سازمان و نهادى مثل مادر تاثير عميقى بر روى لايه هاى رفتارى فرزندان نمى گذارد. بنابراين جامعه براى تقويت نقش مادران بيش از پيش بايد برنامه ريزى كند. وى با بيان اين مطلب كه كاهش كار اجتماعى مستلزم پرداخت هزينه اجتماعى نيست بلكه به نوعى پس انداز محسوب مى شود ابراز داشت: برنامه هايى مثل پرداخت حقوق تمام وقت اما كار نيمه وقت به زنان، به مادران فرصت بيشترى براى حضور در كانون خانواده مى دهد كه اين امر تاثير بسزايى در جلوگيرى از بروز و افزايش پديده هاى آسيب شناختى در جامعه دارد.
جوان-16دی 86 |